Trzydniowa wycieczka minęła jak z bicza strzelił. A wycieczka nie byle jaka – Szwecja! Ale najpierw trzeba było dojechać na wybrzeże. Tuż przed północą 2 września wyruszyliśmy spod Staszowskiego Ośrodka Kultury. Tu oczekiwała na nas pilotka wycieczki, Zosia Paliś, która od tej chwili sprawowała nad nami pieczę. Za chwilę podjechał autokar. Szybciutko spakowaliśmy bagaże, zajęliśmy wyznaczone miejsca i z entuzjazmem ruszyliśmy w drogę.
Gdańsk przywitał nas nieśmiałym słoneczkiem. Pierwszy punkt programu to Westerplatte – miejsce historyczne, zbroczone krwią obrońców. W ciszy i z powagą słuchaliśmy słów naszej przewodniczki Anny. Pomnik-symbol, złożony z 236 granitowych bloków o łącznej wadze 1150 ton, usytuowany na sztucznie usypanym kopcu o wysokości 20 m, robi ogromne wrażenie. Wokół wznosi się 7 masztów symbolizujących siedem dni bohaterskiej obrony, a stok kopca pokrywa mnóstwo kwiatów. Jakże doniośle brzmią słowa naszego papieża, wypowiedziane właśnie tu 12 czerwca 1987 roku podczas trzeciej pielgrzymki do Polski: że każdy z nas ma jakieś swoje Westerplatte, które musi podjąć i wypełnić, utrzymać i obronić dla siebie i dla innych. Z góry roztacza się rozległy widok na Gdańsk, na słynną latarnię morską oraz na falowce (z których najdłuższy, 11-kondygnacyjny, ma 860 m długości i zamieszkuje go niemal 6 tysięcy mieszkańców). To robi wrażenie! Z Wieży Widokowej podziwialiśmy całą panoramę, a pani Anna przybliżyła nam historię miasta. Pobyt na Starówce, Długi Targ z fontanną Neptuna, Dwór Artusa, przejście Drogą Królewską pełną pięknych kamieniczek z unikalnymi przedprożami, Zielona Brama, słynny Żuraw, Wyspa Spichrzów… Te widoki zostaną nam przed oczami na zawsze.
Następnie przejechaliśmy do Sopotu. Spacer po molo niestety się nie udał, bo zaczął obficie padać deszcz, ale mimo to przeszliśmy całą ulicę Bohaterów Monte Cassino, czyli słynny Monciak. Wyglądaliśmy pociesznie w kapturach, ociekających płaszczach i z parasolkami.
W godzinach wieczornych podjechaliśmy pod terminal promowy. Oczom naszym ukazał się prom armatora Stena Line o długości 176 m, mogący zabrać 1500 pasażerów i 460 samochodów. To okazały Stena Spirit. Po dokonaniu odprawy i zakwaterowaniu zjedliśmy obiadokolację i udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Rejs do Szwecji trwał całą noc. Czuliśmy lekkie drgania dochodzące z maszynowni i delikatne bujanie, ale w większości spaliśmy dobrze. Z wyjątkiem kilku osób, które dopadła choroba morska. Niektórzy mogliby nucić pod nosem: „Ryga jak to Ryga, każdy na pokładzie rzyga…”.
Ranek zastał nas już w Szwecji.
Anna Jezierska
